Boek Nederlands

De memoires : luctor et emergo

Wilfried Martens (auteur)

De memoires : luctor et emergo

Wilfried Martens (auteur)
Gedenkschriften van de Belgische politicus, gedurende twaalf jaar premier.
Onderwerp
Martens, Wilfried
Titel
De memoires : luctor et emergo
Auteur
Wilfried Martens
Taal
Nederlands
Uitgever
Tielt: Lannoo, 2006
936 p. : ill.
ISBN
90-209-6520-4

Ook in de collectie als:

DBNL: Lees op DBNL

Besprekingen

Wilfried Martens werd op 19 april 1936 geboren in het Oost-Vlaamse Sleidinge in een hardwerkend, diep gelovig landbouwersgezin. Gelovig is de trouwe kerkganger Wilfried Martens altijd gebleven, een echtscheiding en een tweede huwelijk -- waar in zekere kringen weinig begrip voor bestond -- hebben daar niets aan veranderd. Over zijn privéleven laat hij hier en daar wat doorschemeren, maar voor het overige blijft hij de discretie zelve. Zoals hij zijn kinderjaren beschrijft, kun je gewagen van "arm maar proper". Universitaire studies kwamen er met hulp en aanmoediging van leraren en bekenden, die in de pientere knaap Wilfried wel wat zagen voor de toekomst. En dan maken we de sprong naar de Wilfried Martens die op Expo '58 veel ophef verwekte met zijn betogingen, de Martens van de Vlaamse strijd, de Martens die voorzitter was van het 'wonderbureau' van de CVP-jongeren. De Martens van de Sturm-und-Drang, zeg maar, die op 2 mei 1969 de 1 mei-oproep tot progressieve frontvorming bijtrad. S…Lees verder
De memoires van Wilfried Martens vormen een stevige brok interessante, maar ook aangrijpende lectuur over de recente politieke geschiedenis van België. Ze zijn opmerkelijk goed geschreven, wellicht dankzij de inbreng van Hugo De Ridder. De fraaie bladspiegel en letter verhogen de leesbaarheid. De meeste pagina's handelen natuurlijk over de twaalf jaar dat Martens eerste minister was, maar hij besteedt ook ruimschoots aandacht aan zijn huidige functie, het voorzitterschap van de EVP. Daar vallen enige dissonanten, waar Martens meent slachtoffer te zijn van complotten in de eigen partij. Over zijn privé-leven laat hij hier en daar wat doorschemeren, maar blijft hij al bij al discreet, net als wanneer hij citeert uit zijn briefwisseling met koning Boudewijn. Hij blijft een wat raadselachtige figuur, zeker wanneer hij - toch gewezen premier en partijvoorzitter - herhaaldelijk zegt niet te hebben behoord tot het establishment van de partij en het land. Deze gedenkschriften zijn een voorbee…Lees verder